Πρόσφατα ενημερωθήκαμε σχετικά με περιστατικά μη ανανέωσης συμβάσεων από τη μεριά του ΕΚΕΤΑ σε συναδέλφους/ισσες. Περιστατικά τα οποία όπως μάθαμε ήρθαν από το πουθενά, λίγο πριν την λήξη των συμβάσεών τους, χωρίς να έχει υπάρξει κάποιο πρόβλημα όσον αφορά τη δουλειά τους κατά τη διάρκεια της «συνεργασίας» τους με το κέντρο - κάτι το οποίο επισημάνθηκε και στους/στις ίδιους/ες κατά την ανακοίνωση της απόλυσής τους. Η μόνη αιτιολόγηση που δίνεται σε κάθε περίπτωση είναι πως δεν υπάρχουν έργα να απασχοληθούν. Δυσκολευόμαστε να δεχτούμε κάτι τέτοιο ως γεγονός μέσα μια περίοδο που το κέντρο ανακοινώνει καθημερινά νέα έργα, ενώ ένας αριθμός ήδη υπαρχόντων έργων τρέχει – μεταξύ αυτών και έργα στα οποία οι συνάδελφοι/ισσες απασχολούνταν ήδη ή/και μπορούσαν να απασχοληθούν. Επίσης γνωρίζουμε το πραγματικό καθεστώς εργασίας εντός του κέντρου: κυλιόμενες ολιγόμηνες συμβάσεις που υποκαθιστούν κανονικές προσλήψεις. Ένα καθεστώς που ισχύει για χρόνια για πολλούς/ες από εμάς, που μετακινούμαστε μεταξύ έργων, αλλάζουμε αντικείμενα απασχόλησης, ακόμα και επιστημονικό πεδίο ανάλογα τις ανάγκες που υπάρχουν, χωρίς ποτέ να φαινόμαστε ως αυτό που πραγματικά είμαστε, δηλαδή υπάλληλοι του κέντρου. Μας προκαλεί απορία λοιπόν τι πραγματικά προκάλεσε τον τερματισμό των «συνεργασιών» αυτών…
Αυτό που βιώνουμε στην πλειοψηφία μας οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες του ΕΚΕΤΑ είναι μια κατάσταση διαρκούς ανασφάλειας και απόλυτης εξάρτησης από τις διαθέσεις του εκάστοτε αφεντικού. Αυτά απορρέουν από τις ελαστικές σχέσεις εργασίας μας με το κέντρο, που στην πλειοψηφία μας απασχολούμαστε με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών (ΔΠΥ), τις ολιγόμηνες συμβάσεις μας, την έλλειψη βασικών εργασιακών δικαιωμάτων, την έλλειψη Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Αυτές οι συνθήκες είναι που μας καθιστούν όλους και όλες μας αναλώσιμους για την εργοδοσία και δίνουν επιπλέον χώρο στην εκμετάλλευσή μας, στην εντατικοποίηση της εργασίας μας και σε περιστατικά εργοδοτικής αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες καλύπτουμε τις πάγιες ανάγκες του ΕΚΕΤΑ. Πάνω στον κόπο τον δικό μας το κέντρο προσελκύει χρηματοδοτήσεις εκατομμυρίων, ενώ ανά πάσα στιγμή, με οποιαδήποτε τυχόν αφορμή - παραδείγματος χάριν για την αγωνιστική στάση συναδέλφων/ισσών, την οποιαδήποτε διαμαρτυρία για τις συνθήκες εργασίας και την εντατικοποίησή της μέσω αυταρχικών μεθόδων κλπ - , καθώς όλα υπόκεινται στην «καλή προαίρεση» των προϊσταμένων, μπορούν να μας διώξουν. Φυσικά αυτό μπορεί να γίνει ακόμα και χωρίς καμία πρόφαση, τηρώντας και τα «προσχήματα», όταν απλώς τελειώσουν οι συμβάσεις μας. Ταυτόχρονα, όσα χρόνια και αν βρισκόμαστε στο κέντρο, αφού μας διώξουν δεν δικαιούμαστε ούτε ταμείο ανεργίας, ούτε καν κάποια αποζημίωση.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι εργαζόμενοι/ες πρέπει να οργανωθούμε στη βάση, ώστε να έχουμε τη δύναμη να αποτρέπουμε και να αντιπαλεύουμε τέτοια περιστατικά, κόντρα στον αδιέξοδο ατομικό δρόμο, κόντρα στις διαθέσεις των αφεντικών που μας αντιμετωπίζουν ως αναλώσιμες/ους. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο έντονης φτωχοποίησης λόγω της όλο και αυξανόμενης ακρίβειας, που οι ζωές μας υποβαθμίζονται διαρκώς από μια διαρκή επίθεση από κράτος και κεφάλαιο, με τα μέσα πάλης μας να χτυπιούνται και τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις που κερδήθηκαν με αγώνες να χάνονται.
Αυτή η συνθήκη δεν μπορεί να συνεχιστεί! Οι απολύσεις συναδέλφων/ισσών μας αποτελούν πρόκληση!
Να οργανωθούμε, να διεκδικήσουμε:
- Καμία απόλυση συναδέλφου/ισσας!
- Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους και για όλες.
- Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας που να καλύπτει όλους/ες τους/τις εργαζόμενους/ες του κέντρου ανεξάρτητα από το είδος της σύμβασής τους.
- Να καταργηθούν όλες οι μορφές ελαστικής εργασίας.
- Αυξήσεις μισθών στο ύψος των αναγκών μας!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου