ΤΑ ΚΕΡΔΗ TOY EKETA ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ...ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΣΘΟΙ ΜΑΣ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ

ΤΑ ΚΕΡΔΗ TOY EKETA ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ...ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΣΘΟΙ ΜΑΣ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ

 Σε ανακοίνωση της η Διοίκηση του ΕΚΕΤΑ κατά την κοπή της πίτας ενημέρωσε ότι το 2022 ήταν μία από τις πιο κερδοφόρες χρονιές για το ερευνητικό κέντρο, με τζίρο που φτάνει μάλιστα τα 55 εκατομμύρια. Και ενώ από τη μία μαθαίνουμε ότι έρχονται αρκετά καινούργια ερευνητικά έργα και ότι όλα τα ινστιτούτα πάνε πολύ καλά με βάση τις αξιολογήσεις, από την άλλη, παρατηρούμε κάτι που θα έλεγε κανείς ότι δεν αντιστοιχεί σε αυτή την κατάσταση.

Πιο συγκεκριμένα, θα περίμενε κανείς μέσα σε αυτήν την ευνοϊκή συνθήκη οι μισθοί των εργαζομένων να αυξάνονται. Αντιθέτως, αυτό που παρατηρείται τους τελευταίους μήνες, συγκεκριμένα στο ΙΠΤΗΛ, είναι να προσλαμβάνονται εργαζόμενοι/ες με χαμηλότερο μισθό από τον συνηθισμένο. Αυτό συνήθως γίνεται με το πρόσχημα ότι οι συμβάσεις τους γίνονται σε έργα περιφέρειας, τα οποία έχουν συγκεκριμένο μισθολογικό πλαφόν βάσει προσόντων, σε αντίθεση με τα ευρωπαϊκά για παράδειγμα. Ωστόσο, όπως γνωρίζουμε ως εργαζόμενοι στο ΕΚΕΤΑ σύνηθες φαινόμενο αποτελεί να δουλεύουμε σε πολύ περισσότερα έργα από αυτά που έχουμε συμβάσεις και επίσης οι συμβάσεις να διαμορφώνονται με βάση τον μισθό που θέλει να δώσει η διοίκηση σε κάθε εργαζόμενο/η. Αν για παράδειγμα δεν έχει αρκετή χρηματοδότηση ένα έργο, για να καλυφθούν οι ώρες, δηλώνονται κάποιες ώρες σε ένα άλλο έργο. Με βάση αυτό το καθεστώς, όταν νέοι/ες εργαζόμενοι/ες στον χώρο μας προσλαμβάνονται με συμβάσεις των 900 η 800 ευρώ ή και ακόμα λιγότερα, όταν όπως γνωρίζουμε στο ΙΠΤΗΛ τουλάχιστον, ο αρχικός μισθός ήταν πάνω από 1000 ευρώ η κατάσταση είναι ξεκάθαρη.

Το ΕΚΕΤΑ αξιοποιώντας τον αρνητικό συσχετισμό για εμάς, μειώνει τους μισθούς μας για να αυξήσει τα κέρδη του, έχοντας περισσότερους/ες εργαζόμενους/ες που να του κοστίζουν λιγότερο. Το ζήτημα του μισθού είναι ζήτημα ζωτικής αξίας για εμάς τους/τις εργαζόμενους/ες, ειδικά σε μια περίοδο όπου το κόστος ζωής αυξάνεται συνεχώς, με την ακρίβεια να έχει ανοδική πορεία στα είδη πρώτης ανάγκης κάνοντας τον μήνα να βγαίνει όλο και πιο δύσκολα. Το ζήτημα αυτό όπως και όλων των εργασιακών μας δικαιωμάτων είναι ζήτημα πάλης και όχι ατομικής διαπραγμάτευσης, όπως έχει καθιερωθεί λόγω των συμβάσεων έργου και της εργασίας με το καθεστώς του ΔΠΥ. Οι εργαζόμενοι/ες από όλα τα ινστιτούτα θα πρέπει να οργανωθούμε ώστε να διεκδικήσουμε συλλογικά να ανέβουν οι μισθοί μας και να ανταποκρίνονται στο αυξανόμενο κόστος ζωής, καθώς εμείς είμαστε αυτοί/ες που βγάζουμε τη δουλειά και από αυτήν αυξάνονται τα κέρδη της διοίκησης.