Την Τρίτη 25 Ιουνίου έγιναν από τον ΣΕΕΚΕΤΑ οι εκλογές για την ανάδειξη του εκπρόσωπου των εργαζομένων στο ΔΣ του ΕΚΕΤΑ. Η διαδικασία επαναλήφθηκε μια εβδομάδα μετά, στις 2 Ιουλίου γιατί στις πρώτες εκλογές ψήφισαν λιγότεροι από τους μισούς αυτών που είχαν δικαίωμα ψήφου. Η διαδικασία αυτή είναι προβληματική από κάθε άποψη.
Αρχικά, είναι προβληματική η ίδια η εκλογή εκπροσώπου των εργαζομένων στο 9μελες ΔΣ του ΕΚΕΤΑ. Είναι παραπλανητική η αντίληψη ότι με αυτόν τον τρόπο συμμετέχουμε στη διοίκηση του κέντρου ή οτι επηρεάζουμε τη λήψη αποφάσεων. Τόσο από αριθμητική άποψη (1 εκπρόσωπος των εργαζομένων ανάμεσα σε 8 ερευνητές/διευθυντές ινστιτούτων) αλλά κι άποψη ουσίας. Καμιάς διοίκησης το αυτί δεν “ιδρώνει” απλά επειδή ένας εργαζόμενος παρίσταται στις διαδικασίες της. Η διοίκηση πιέζεται όταν οι εργαζόμενοι οργανώνονται και διεκδικούν μαζικά τα δικαιώματά τους.
Οι εκλογές αυτές διενεργούνται ηλεκτρονικά, όπως απαιτεί ο νόμος Χατζηδάκη, που στοχεύει στην απονέκρωση των συλλογικών μας διαδικασιών. Η θεσμοθέτηση συνολικά της ηλεκτρονικής λειτουργίας στις συλλογικές διαδικασίες των εργαζόμενων τους δίνουν έναν διαδικαστικό χαρακτήρα και τις απογυμνώνουν από την ουσιαστική συζήτηση, την ανταλλαγή απόψεων, τις διαφωνίες και τις συνθέσεις μεταξύ των εργαζομένων. Συνολικά, οι εργαζόμενοι μπορούν να συγκροτηθούν καλύτερα μέσα από δια ζώσης διαδικασίες και με την ενεργή συμμετοχή τους.
Πέραν της παραπάνω γενικής αντίληψης οι ηλεκτρονικές διαδικασίες (όπως και οι εν λόγω εκλογές) είναι πλήρως διαβλητές για δύο λόγους: Αρχικά γίνονται με ένα σύστημα που παρέχεται από το κράτος και του οποίου την αξιοπιστία δεν γνωρίζουμε. Επιπλέον, η απουσία του παραβάν κάνει τον ψηφοφόρο πιο ευάλωτο σε πιέσεις των γύρω του κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας. Συγκεκριμένα σε εκλογές σε έναν χώρο δουλειάς δεν αποκλείεται ένας προϊστάμενος ή ένας εργοδότης να απαιτήσει να ψηφίσει μπροστά του ο εργαζόμενος αφού δεν υπάρχει το παραβάν όπου ο εργαζόμενος έχει τη δυνατότητα να απομονωθεί.
Τέλος, στις εκλογές αυτές δικαίωμα ψήφου έχει ένα μέρος μόνο των εργαζόμενων με μπλοκάκι, συγκεκριμένα αυτοί που απασχολούνται στο κέντρο για πάνω από 36 συνεχόμενους μήνες, δείχνοντας για άλλη μια φορά ότι μας θεωρούν εργαζόμενους δεύτερης κατηγορίας. Ενώ όσον αφορά το δικαίωμα του εκλέγεσθαι, αυτό δεν υφίσταται καν για εργαζόμενους με μπλοκάκι.
Κανένα κέρδος δεν έχουμε οι εργαζόμενοι από τη συμμετοχή σε τέτοιες εκλογικές διαδικασίες. Μόνο η οργάνωση στη βάση και η διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας με μαζικούς όρους μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή μας και την εργασιακή μας καθημερινότητα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου