Μην αγχώνεσαι. Απλώς δουλεύεις σε μια δουλειά που έχει περισσότερες ταχύτητες κι από το ακριβό mountain bike που ήθελες μικρός. Ή, για να το πούμε πιο απλά: καλωσήρθες στην εργασιακή πραγματικότητα του «μπλοκακίου», της ελεύθερης διαπραγμάτευσης και του «αν είσαι καλός, θα πας μπροστά - όλα είναι θέμα προσόντων και καλού CV».
Αν λοιπόν έχεις καταλάβει ότι ο συνάδελφος στο δίπλα γραφείο, που κάνει πενθημεράκι ενώ εσύ δουλεύεις, μάλλον δεν το κέρδισε επειδή ήξερε καλύτερα να φτιάχνει CV (Κyranakis et al), μείνε να διαβάσεις δυο πράγματα. Αλλά κι αν πιστεύεις ότι γι’ αυτό το κέρδισε, πάλι διάβασέ τα.
Η πραγματικότητα του ΕΚΕΤΑ είναι η σκληρή πραγματικότητα μιας εργασιακής κατάστασης χωρίς καμία ουσιαστική συλλογική διασφάλιση στοιχειωδών δικαιωμάτων, χωρίς ένα κοινό πάτωμα για όλους - πρόσεξε, μην τσιμπάς: δεν μιλάμε για ταβάνι, αλλά για πάτωμα. Μια πραγματικότητα που, συνειδητά ή ασυνείδητα, έχουμε όλοι αποδεχτεί.
Και αυτή η πραγματικότητα λέει το εξής: με περίπου την ίδια «αξιοκρατία» με την οποία καθορίζεται η χώρα στην οποία θα γεννηθείς, καθορίζεται και η ομάδα στην οποία θα πέσεις. Είναι, δηλαδή, σε μεγάλο βαθμό θέμα τύχης αν θα είσαι αυτός που θα δουλεύει 27 Οκτώβρη και θα λέει κι ευχαριστώ.
Αν λοιπόν έχεις καταλάβει ότι ο συνάδελφος στο δίπλα γραφείο, που κάνει πενθημεράκι ενώ εσύ δουλεύεις, μάλλον δεν το κέρδισε επειδή ήξερε καλύτερα να φτιάχνει CV (Κyranakis et al), μείνε να διαβάσεις δυο πράγματα. Αλλά κι αν πιστεύεις ότι γι’ αυτό το κέρδισε, πάλι διάβασέ τα.
Η πραγματικότητα του ΕΚΕΤΑ είναι η σκληρή πραγματικότητα μιας εργασιακής κατάστασης χωρίς καμία ουσιαστική συλλογική διασφάλιση στοιχειωδών δικαιωμάτων, χωρίς ένα κοινό πάτωμα για όλους - πρόσεξε, μην τσιμπάς: δεν μιλάμε για ταβάνι, αλλά για πάτωμα. Μια πραγματικότητα που, συνειδητά ή ασυνείδητα, έχουμε όλοι αποδεχτεί.
Και αυτή η πραγματικότητα λέει το εξής: με περίπου την ίδια «αξιοκρατία» με την οποία καθορίζεται η χώρα στην οποία θα γεννηθείς, καθορίζεται και η ομάδα στην οποία θα πέσεις. Είναι, δηλαδή, σε μεγάλο βαθμό θέμα τύχης αν θα είσαι αυτός που θα δουλεύει 27 Οκτώβρη και θα λέει κι ευχαριστώ.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι, όπου κι αν ανήκεις, ξέρεις πως έχεις ελάχιστες μέρες άδειας τον χρόνο - αν φυσικά έχεις - και πως, αν πας να τις κολλήσεις με αργία, μπορεί να φας άκυρο ή, αν τελικά πάρεις την άδεια, να νιώθεις ότι σου έκαναν χάρη και ότι πρέπει να πεις κι ευχαριστώ. Ξέρεις επίσης ότι δουλεύεις με 12 μισθούς αντί για 14 και πως, αν σου συμβεί κάτι, η επιβίωση σου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την καλή διάθεση του υπευθύνου σου.
Και όταν μιλάμε για μέρες άδειας, δεν αναφερόμαστε στις «κλειστές μέρες» του ΕΚΕΤΑ. Ναι, όταν το ΕΚΕΤΑ κλείνει, κατά κανόνα δεν δουλεύουμε - πάντα βέβαια «σε συνεννόηση με τους υπεύθυνους των έργων». Όμως εδώ υπάρχει ένα βασικό ζήτημα: δεν είμαστε μαθητές που περιμένουμε πότε θα κλείσει το σχολείο. Είμαστε εργαζόμενοι με προσωπικές ανάγκες, υποχρεώσεις και ζωές που δεν προγραμματίζονται μόνο στις μέρες που αποφασίζει να «κλείσει» το ΕΚΕΤΑ.
Κι επειδή δεν θέλουμε να παρακαλάμε για να πάρουμε μια μέρα άδεια, αλλά ούτε και να αναγκάζουμε τους υπευθύνους μας να μπαίνουν στη θέση αυτού που «κάνει τη χάρη», έχουμε μια πολύ απλή κεντρική ιδέα:
Η άδειά μας, όπως και πολλά άλλα πράγματα, δεν πρέπει να είναι χάρη. Πρέπει να είναι θεσμοθετημένο δικαίωμα.
Συγκεκριμένες μέρες άδειας για όλους και όλες λοιπόν, χωρίς παράλογους περιορισμούς, όπως το να μην μπορούν να κολλήσουν με αργίες ή μεταξύ τους.
Μας αρέσουν οι πολλές ταχύτητες στο βουνό, όχι στα εργασιακά δικαιώματα. Γι’ αυτό λέμε ότι χρειάζεται ένα κοινό πάτωμα: ένα πλαίσιο ελάχιστων κοινών δικαιωμάτων για όλους, ανεξάρτητα από το εργαστήριο στο οποίο βρίσκονται και από το πόσο control freak είναι ο κάθε υπεύθυνος.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δεις το διπλανό γραφείο άδειο και θα αισθανθείς μ@&@#@ς, σκέψου το εξής: αν όσοι αισθανόμαστε έτσι μαζευόμασταν και ζητούσαμε μαζί τα αυτονόητα, μάλλον θα παίρναμε κάτι καλύτερο από αυτό που παίρνουμε τώρα, παίζοντας στο ευρύτερο γήπεδο του «μάθετε να κάνετε CV και θα πάτε μπροστά».
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου